دانشگاه پیام نور فصلنامه علمی پژوهش های بوم شناسی شهری 2538-3930 8 15 2017 05 22 Analysis of the Housing Cooperatives in Housing Planning System in Iran تحلیل جایگاه تعاونی‌های مسکن در نظام برنامه‌ریزی مسکن در ایران 79 96 3779 FA زهره فنی دانشیار گروه علمی جغرافیا، داشگاه شهید بهشتی مریم بیرانوندزاده دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی نوبخت سبحانی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، پژوهشگر باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، تهران، ایران اکبر سلطان زاده کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2014 09 15 Housing sector in the past few decades due to rapid urbanization and its complications are one of the main challenges in economic development Social and country has become. So that this government is incapable of providing urban housing. Therefore, in recent decades, "theformation of housing cooperatives" as a way of limiting the housing problem in the country is taken into consideration in this regard, the present study aimed to analyze the role of housing cooperatives in the country's planning system has been developed for housing. Analytical method has been developed to collect information on library resources and documents Our findings suggest that despite the relatively small number of construction permits issued for housing cooperatives The higher the ratio of the number of residential units in the building housing cooperatives shows So that the average number of residential construction permits issued and total housing units of 3/06 And licenses issued to the private sector by about 2.6 units Licenses and permits issued to the cooperative housing unit is considered to be 1.19 Data show greater tendency to clump Housing Cooperatives And make greater use of land for construction of housing. The classification of the states with the highest number of licenses issued, an applicant for housing units in Tehran province alone has been shown that in a good clustering, and at the top And Districts of Tabriz, Isfahan, Mashhad, Shiraz and Kermanshah in good condition, and finally the remaining half of the province who are over 25 are at a disadvantage بخش مسکن در چند دهه گذشته به دلیل رشد سریع شهرنشینی و مشکلات ناشی از آن در کشور منجر به عدم تأمین مسکن شهرنشینان توسط دولت شده است. با این‌ وجود بخش«تعاونی» به ‌عنوان راهی برای تحدید مشکل مسکن در کشور مورد توجه قرار گرفته است. در همین راستا هدف از پژوهش حاضر تحلیل تعاونی‌های مسکن و جایگاه آن‌ها در نظام برنامه‌ریزی مسکن کشور می‌باشد. روش کار در این تحقیق با رویکرد توصیفی- تحلیلی بوده و جمع‌آوری اطلاعات بر اساس مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی تدوین ‌شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که علی‌رغم آن که تعداد پروانه‌های ساختمانی صادره برای تعاونی‌های مسکن نسبتا رقم کوچکی است، اما نسبت تعداد واحدهای مسکونی تعاونی‌های مسکن در ساختمان رقم بالاتری را نشان می‌دهد. به ‌طوری ‌که تعداد پروانه‌های ساختمانی صادره حدود 06/3 واحد مسکونی و پروانه‌های صادره برای بخش خصوصی حدود 6/2 واحد مسکونی و در پروانه‌های صادر شده برای بخش تعاونی مجوز 1/19 واحد مسکونی در نظر گرفته ‌شده است. بنابراین ارقام فوق نشان ‌دهنده تمایل شرکت‌های تعاونی مسکن به انبوه‌سازی بیش‌تر و استفاده هر چه بیش‌تر از زمین در جهت ساخت‌و‌ساز مسکن می‌باشد. همچنین با طبقه‌بندی استان‌ها از لحاظ تعداد متقاضی واحدهای مسکونی در پروانه‌های صادره نشان داده شد که استان تهران به ‌تنهایی در یک خوشه مطلوب و در رده اول و استان‌های تبریز، اصفهان، خراسان رضوی، فارس و کرمانشاه در وضعیت نیمه‌مطلوب و در نهایت این که مابقی استان‌ها که بالغ‌ بر 25 استان می‌باشند، در وضعیت نامطلوب قرار دارند. https://grup.journals.pnu.ac.ir/article_3779_f261660756e600cea05af2aa551e9068.pdf