دانشگاه پیام نور فصلنامه علمی پژوهش های بوم شناسی شهری 2538-3930 10 19 2019 03 21 Assessment of the pedestrian capability of the historic texture tracks of Maragheh city ارزیابی قابلیت پیاده‌مداری معابر بافت تاریخی شهر مراغه 123 134 5634 10.30473/grup.2019.5634 FA شهریور روستایی دانشیار، جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه تبریز، ایران. رقیه ناصری کارشناسی ارشد، جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه تبریز Journal Article 2017 11 29 Over the past decades, the declining process of city centers has intensified due to the over relying on modern urbanism based on movement of cars and neglecting to organize pavements what is contrary to the sustainability of the city. The increasing trend towards sustainable urban development has caused urban planners to put forward the theory of new urbanism to save urban centers and the authorities to consider plans in order to pay attention to pedestrians which is one of the dimensions of new urbanism. The present paper also seeks to explore the walkability of the existing streets in the historical texture. In that direction at first, the view of pedestrians, in the form of distribution of 400 questionnaires, has been evaluated in terms of the quality of seven main indicators of walkability, including accessibility, safety, security, furniture, attractiveness, transportation and social activities in the study area. Accordingly, streets in the historical texture has been prioritized using the second type of Promethee technique. Based on a result of this technique, Beheshti, Khajeh Nasir South, Oohadi, Imam Khomeini and Daneshareh streets and so on have the highest level of walkability respectively. The results of this study showed that only 20% of the passages in the historical texture have walkability features. در طول دهه­های گذشته، به‌واسطه اتکا بیش‌ازحد شهرسازی مدرن به نیازهای حرکت سواره و غفلت از ساماندهی فضاهای پیاده، فرآیند روبه‌زوال مراکز شهرها شدت گرفته است، امری که برخلاف توسعه پایداری شهر است. ازدیاد گرایش به توسعه پایدار شهری باعث شده که شهرسازان تئوری نوشهرگرایی برای نجات مراکزی شهری مطرح کنند و مسئولان امور شهری طرح­هایی را در راستای توجه به پیاده‌مداری که خود به‌نوعی از بطن نوشهر گرایی برمی­خیزد را در دستور کار خود قرار دهند. مقاله حاضر نیز به دنبال بررسی قابلیت پیاده‌مداری معابر موجود در بافت تاریخی است؛ که در این راستا ابتدا نظر عابران پیاده در محدوده مورد مطالعه، در قالب توزیع 400 پرسشنامه در رابطه باکیفیت هفت شاخص اصلی قابلیت پیاده‌مداری، دسترسی، ایمنی، امنیت، مبلمان، جذابیت، حمل‌ونقل و فعالیت­های اجتماعی موردسنجش قرار داده است و بر همین اساس معابر موجود در بافت تاریخی را با استفاده از تکنیک پرومته نوع دوم اولویت­بندی کرده ­است که به ترتیب معابر بهشتی، خواجه نصیر جنوبی، اوحدی، امام خمینی و دانشسرا و... دارای بالاترین میزان قابلیت پیاده­مداری هستند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که تنها 20% معابر موجود در محدوده­ی بافت تاریخی دارای ویژگی­های پیاده‌مداری می­باشد. https://grup.journals.pnu.ac.ir/article_5634_93191b293f14603f2ff1b5237b887d21.pdf